Wybierz swoją tapetę: Wybierz swoją tapetę: Zaloguj się, aby zapisać zmiany Zamknij
Forum Sklep Donate
Huntington's Disease Youth Organization

Dobre samopoczucie

Na stronie internetowej HDYO znajdziesz więcej przydatnych informacji o HD, które skierowane są do młodzieży, rodziców i specjalistów. Zajrzyj:

www.hdyo.org

Dobre samopoczucie jest terminem, który może mieć inne znaczenie dla różnych ludzi, ale w tym rozdziale mamy na myśli twoje ogólne samopoczucie i twoją samoocenę. Dobre samopoczucie jest naprawdę istotne, bo może pomóc w radzeniu sobie z daną sytuacją, a gdy gorzej się czujesz, trudniej jest przezwyciężać problemy, zwłaszcza, gdy masz właśnie gorszy okres. Jako młoda osoba, przy całym obciążeniu, jakie niesie ze sobą choroba Huntingtona, możesz mieć problemy z samopoczuciem i samooceną. Choroba Huntingtona może wpływać na życie młodej osoby na wiele sposobów, ale w tym rozdziale skupimy się na tych, które występują najczęściej.

Ważne jest, by zauważyć, że dobre samopoczucie w znacznym stopniu wynika z tego, w jakim środowisku żyjemy - co oznacza, że istotniejsze jest to, jakie masz dookoła siebie wsparcie i jakie wyzwania stoją przed tobą. To, że jako młoda osoba, jesteś dotknięty chorobą Huntingtona, może z pewnością prowadzić do wielu wyzwań i problemów z samopoczuciem, więc jeśli czujesz w którymś momencie, że nie dajesz sobie rady, to nie twoja wina, że tak myślisz.

Poniżej wyświetlona została lista wszystkich tematów, które będą omawiane. Jeśli czujesz, że któryś z nich dotyczy właśnie ciebie, możesz kliknąć na link i przeczytać więcej o pojawiających się uczuciach i doświadczeniach. Możesz również otrzymać wsparcie w określonej kwestii, którą jesteś zainteresowany. Wystarczy kliknąć na odpowiedni link w każdym rozdziale. Jeśli czytając ten rozdział w jakimś momencie poczujesz, że jesteś wyczerpany, po lewej stronie na ekranie jest link do HDYO - jesteśmy tu, by cię wysłuchać.

Tematy związane z samopoczuciem:

Depresja

Czasem życie może wydawać się bardzo ciężkie. Choroba Huntingtona może sprawić, że wszystko wydaje się jeszcze trudniejsze. To z kolei może wywołać uczucie smutku i braku radości życia. Depresja to najczęściej beznadziejne poczucie głębokiego smutku, który jest odczuwany przez długi czas, na przykład tygodnie albo miesiące. Depresja wywiera wpływ na życie we wszystkich jego aspektach. Może być zdiagnozowana przez lekarza.

Co powoduje depresję?

Depresja najczęściej spowodowana jest przez coś, co dzieje się w życiu i zmienia twój sposób odczuwania: żałoba, stres, albo - w odniesieniu do choroby Huntingtona - może to być ktoś z rodziny ostatnio zdiagnozowany jako nosiciel zmutowanego genu albo ktoś, kogo objawy nasilają się, co sprawia, że odczuwasz negatywny impuls. Tego typu sytuacje mogą prowadzić do zmian w twoich emocjach i w ten sposób prowadzić do depresji.

Jak ustalić, czy jesteś smutny, czy masz depresję?

Wsparcie w depresji

Depresja jest bardzo często występującym zaburzeniem i jeśli tylko czujesz, że właśnie jej doświadczasz, najważniejsze jest znalezienie wsparcia. Z właściwą pomocą, ludzie cierpiący na depresję mogą całkowicie wyzdrowieć. Najlepszym rozwiązaniem jest wizyta u lekarza. Może on zalecić zażywanie leków przeciwdepresyjnych albo terapię u specjalisty - obie te rzeczy mogą być pomocne w przezwyciężaniu depresji. Leki przeciwdepresyjne nie są zwykle odpowiedzią na depresję samą w sobie. Dlatego tak istotna jest porada terapeuty, by pomóc ustalić przyczynę tego zaburzenia i wprowadzić zmiany, które pozwolą poprawić nastrój.

Supportive friends

Kolejnym ważnym sposobem pokonania depresji jest rozmowa o niej. Mogłoby się wydawać, że to najtrudniejsza rzecz na świecie, ale rozmowa o tym, jak się czujesz z przyjacielem, bliskim, rodzicem, opiekunem czy inną zaufaną osobą oznacza, że jesteś na dobrej drodze, by ponownie zacząć radzić sobie z emocjami. Sara, młoda osoba dotknięta przez chorobę Huntingtona, która doświadczyła depresji, jest zdania, że rozmowa bardzo jej pomogła:

„Dowiedziałam się o chorobie taty, gdy miałam 17 lat. To była tak istotna informacja w tamtym okresie mojego życia, że wywarła ogromny wpływ na moje samopoczucie. Przeszłam przez okres depresji maniakalnej między 18. a 21. rokiem życia. Wydawało mi się, że nie miałam z kim o tym porozmawiać i nie chciałam być ciężarem dla nikogo z rodziny, zwłaszcza gdy wszyscy doświadczaliśmy tak trudnych chwil. Znalezienie grupy przyjaciół, którzy bardzo mnie wspierali, bo sami mieli za sobą podobne doświadczenia, okazało się bardzo dobrym lekiem. Sądzę, że najlepsze było to, że znalazłam ludzi, którzy mnie wysłuchali, i których mogłam nauczyć czym jest choroba Huntingtona i jak ona zmieniła moją rodzinę. Dzięki temu, mimo, że nie mieli żadnego związku z HD, mogłam zawsze się do nich zwrócić, bez obawy, że zostanę osądzona czy źle zrozumiana.” Sara

Jeśli nie masz nikogo, do kogo mógłbyś się zwrócić, możesz skontaktować się z HDYO w sprawie depresji w dowolnym momencie. Jesteśmy tu po to, żeby cię wysłuchać.

Pozytywna strona depresji

Mimo, iż depresja jest zwykle postrzegana jako choroba mająca negatywny wpływ na życie, często pojawiają się opinie, że osoby, którym udało się ją pokonać, wychodzą z niej silniejsze i bardziej odporne. Grecki filozof Arystoteles podkreślał jej wielką rolę ze względu na wartość poznawczą, jaką za sobą niesie. Wierzył, że u osób, które przeszły depresję, zwiększa się zdolność do empatii i stają się bardziej wrażliwe na ludzkie cierpienie. Sara również czuje, że istnieje pozytywna strona depresji:

„Gdybym mogła wykreślić z życiorysu przechodzenie przez depresję, nie zrobiłabym tego. Dzięki niej wiele się o sobie nauczyłam, depresja odegrała dużą rolę w kształtowaniu mojej osobowości - tego, kim jestem dzisiaj” Sara

Pamiętaj, że nawet jeśli w tym momencie czujesz się kompletnie beznadziejnie, depresja może być pokonana, a złe uczucia nie pozostaną z tobą na zawsze.

Lęk i stres

Lęk to nieprzyjemne uczucie strachu lub niepokoju. Zwykła obawa może być użyteczna, pomagając nam unikać niebezpiecznych sytuacji, wyostrzając zmysły i dając motywację do pokonania problemów. Jednak gdy uczucie staje się zbyt silne lub trwa zbyt długo, może powstrzymać nas od robienia rzeczy, których pragniemy i sprawia, że życie staje się nieznośne. Stres to uczucie znajdowania się pod zbyt silną presją psychiczną lub emocjonalną. Napięcie zmienia się w stres, gdy ludzie czują, że sobie nie radzą.

Wiele młodych osób może czuć się zestresowanych lub zalęknionych z powodu szkoły, studiów, pracy albo spraw związanych z chorobą Huntingtona, wywołujących napięcia w rodzinie. Cokolwiek powoduje lęk lub stres, oto kilka typowych oznak, na które trzeba uważać:

Jak odróżnić, czy jesteś zestresowany czy zaniepokojony?

Oznaki psychologiczne

Objawy fizyczne:

Odczucie lęku, gdy mierzysz się z niebezpieczeństwem lub trudnością jest całkiem normalne, ale to niepokojące, gdy czujesz lęk przez cały czas lub, gdy dopuszczasz by kierował twoim życiem. Skrajne stany lękowe zwykle ujawniają się w formie fobii, ataków paniki lub w formie zaburzeń obsesyjno-kompulsywnych. Jeśli czujesz, że masz jakieś objawy lęku bądź stresu, pamiętaj, że jesteśmy tu po to, żeby cię wesprzeć.

Wsparcie

Przede wszystkim jest kilka rzeczy, które można zrobić samemu, aby zwiększyć szanse pokonania lęku lub stresu.

Samodzielne pokonywanie lęku albo stresu

Pamiętaj, że zawsze możesz liczyć na wsparcie. Najlepiej zacząć od wizyty u lekarza, on może przepisać leki, oprócz tego może również zwrócić się do terapeuty i umówić cię na sesję. W przypadku depresji - leki mogą nie wystarczyć. Terapia ma pomóc zidentyfikować przyczynę lęku i nad nią pracować. Dlatego kombinacja leku i terapii może być najskuteczniejsza. Rozmowa jest naprawdę ważna w przełamywaniu problemów lęku i stresu. Porozmawiaj z zaufanym bliskim, przyjacielem, kimś dorosłym albo konsultantem genetycznym, czy nawet HDYO – jesteśmy tu, by cię wysłuchać. Poszukaj odpowiedniego dla siebie wsparcia, a twój lęk i stres mogą zostać pokonane.

(Telefon zaufania dla dzieci Childline jest dostępny na terenie Wielkiej Brytanii)

Samookaleczanie

Samookaleczenie to termin, który dotyczy ludzi celowo raniących siebie w jakiś sposób, najczęściej chodzi tu o rozcinanie skóry ostrymi narzędziami, ale nie tylko. Czasem, gdy życie staje się ciężarem i trudno jest sobie poradzić z pewnymi sytuacjami, ludzie mogą dokonywać samookaleczenia, żeby poczuć, że mają kontrolę nad swoim życiem albo by dać upust negatywnym emocjom.

Jest wiele powodów, dla których ludzie dokonują samookaleczenia - potrzeba zranienia siebie zwykle pochodzi z emocji, które są zbyt trudne do opanowania. Młodzi ludzie najczęściej dokonują samookaleczenia, bo pomaga to uwolnić napięcie lub złość. Ból fizyczny jest łatwiejszy do zniesienia niż emocje, które ich przerastają. Może to być również sposób na przejęcie kontroli nad własnym życiem, zwłaszcza gdy czują, że jakiś jego aspekt wymknął się spod kontroli, albo że są uwięzieni w trudnej sytuacji. Samookaleczenie może być także formą ukarania samego siebie za coś, co wywołuje w młodej osobie negatywne odczucia.

„Ból fizyczny jest rzeczywisty i jest to coś, z czym możesz się zmierzyć. Odczuwasz ból, potem on przemija i to już koniec. Dla mnie samookaleczanie było sposobem na to być dać szansę ujścia wszystkim emocjonalnym i fizycznym krzywdom - sposobem uwolnienia.” Marthe

Sposoby samookaleczania

Samookaleczanie może przyjmować różne formy. Najczęściej spotykane to nacinanie skóry, inne mogą obejmować: przypalanie, oblewanie wrzątkiem, wbijanie ostrego narzędzia, rozbijanie głowy i innych części ciała o ścianę, wyrywanie włosów, gryzienie, łamanie kości, skakanie z wysokości, rzucanie się pod rozpędzony pojazd, połykanie lub umieszczanie w przewodzie pokarmowym przedmiotów.

Sposoby na pokonanie chęci samookaleczania

Mimo, że samookaleczanie może być postrzegane przez osobę, która je stosuje, jako technika radzenia sobie z problemami, jest to kiepskie rozwiązanie, bo pociąga za sobą konsekwencje - może spowodować poważne uszkodzenie ciała i zdrowia. Zatem zapanowanie nad chęcią samookaleczenia jest istotne dla bezpieczeństwa i dobrego samopoczucia, bo niestety może ono okazać się nałogowe. Odciąganie uwagi od samookaleczenia jest uznawane za dobry sposób, by sobie z nim poradzić. Dzięki znalezieniu innych zajęć możesz redukować pociąg do samookaleczenia. Pokonanie tego rodzaju uzależnienia nie jest łatwe, ale poniżej znajdziesz wskazówki, co robić, by z nim zerwać.

Lista wskazówek i sposobów odwrócenia uwagi, które pomogą przestać się samookaleczać

Emotional wellbeing

Być może ta lista podsunęła ci kilka pomysłów, jak spróbować zerwać z nałogiem, a może pomyślałeś o innych sposobach. Tak czy inaczej, odwracanie uwagi jest bardzo pomocną drogą do zaprzestania samookaleczania. Ale jeśli nie potrafisz przestać - upewnij się, że zabezpieczysz rany lub okaleczenia. Zanieczyszczenie ich może prowadzić do infekcji i spowodować jeszcze więcej kłopotów. A jeśli któraś z ran szczególnie cię martwi, musisz natychmiast zgłosić się do lekarza - ważne jest to, żebyś był bezpieczny.

Wsparcie w samookaleczeniach

(Telefon zaufania Childline jest dostępny tylko na terenie Wielkiej Brytanii)

Przyznanie się komuś do samookaleczania jest wielkim i odważnym krokiem, więc zaufaj komuś, z kim czujesz się bezpieczny. Rozmowa z wykwalifikowanym specjalistą jak twój lekarz, konsultant genetyczny albo organizacja, która udzieli ci wsparcia, jest bezpieczna, bo oni wysłuchają cię w spokoju i zaoferują radę i wsparcie. Może być to łatwiejsze pod względem emocjonalnym, bo możesz zrelaksować się i nie przejmować się, że przysporzysz im zmartwień. Nie musisz nawet pojawiać się osobiście; jeśli naprawdę obawiasz się rozmowy z kimś twarzą w twarz, możesz anonimowo zadzwonić, wysłać maila czy nawet zwykłego smsa do grupy wsparcia.

Jeżeli zamierzasz komukolwiek powiedzieć o samookaleczaniu, istotne jest, byś upewnił się, że zachowana zostanie dyskrecja. Zdarza się, że gdy młoda osoba rozmawia o samookaleczaniu ze specjalistą, może on zaangażować w sprawę inne osoby albo skontaktować się z rodziną. Polityka tajności różni się na całym świecie, więc zanim zdecydujesz się rozmawiać ze specjalistą, zapytaj jakie są ich zasady zachowania dyskrecji i upewnij się, że czujesz się bezpiecznie, zanim zaczniesz rozmowę.

Podejmowanie świadomego wysiłku, żeby skończyć z samookaleczaniem jest wielkim postępem i odważnym krokiem. Ale jak w przypadku każdej formy uzależnienia, jest trudne, gdy podejmujesz się tego sam, a samo tylko odwracanie uwagi może pomóc wyłącznie w niektórych przypadkach i możesz nie odnaleźć przyczyny, z której w ogóle to robisz. Zatem rozmowa z zaufaną osobą lub z kimś, kto może pomóc są najważniejszymi krokami, które musisz zrobić. Wizyta u lekarza albo innego specjalisty to z pewnością dobry początek, a HDYO jest tu, by cię wysłuchać.

Zaburzenia odżywiania

Zaburzenie odżywiania to choroba, która ma podłoże w emocjonalnym i psychologicznym odczuciu rozpaczy i skutkuje obsesyjnym stosunkiem do jedzenia w postaci jego nadmiernego lub niewystarczającego spożywania. Świadomość możliwości kontrolowania ilości i typu zjadanego pokarmu sprawia, że cierpiący na zaburzenia wierzą, że mogą radzić sobie z własnymi problemami i kontrolować je, a to pozwala na blokowanie bolesnych odczuć.

Rodzaje zaburzeń odżywiania

Anoreksja: zaburzenie psychologiczne, w którym chory ma nieprawidłowy obraz własnego ciała i wagi, co prowadzi do celowego głodzenia się.

Bulimia: bulimicy wpadają w cykl pożerania jedzenia do momentu mdłości, a następnie zwracają wszystko co zjedli. Wiele osób używa także środków przeczyszczających, aby wywołać biegunkę.

Kompulsywne objadanie się: przesadne objadanie się, jednak chorzy nie są w stanie wywołać wymiotów

EDNOS: to skrót od angielskiej nazwy „eating disorder not otherwise specified” - „niesprecyzowane zaburzenia odżywiania”, chorzy mają niektóre, ale nie wszystkie oznaki anoreksji lub bulimii.

Co powoduje, że u ludzi rozwijają się zaburzenia odżywiania?

Zaburzenia odżywiania, jak samookaleczanie, prawie zawsze wynikają z bycia nieszczęśliwym, uczucia depresji albo wrażenia, że twoje życie wymyka się spod kontroli. Może coś dzieje się w domu, albo odczuwasz stres z powodu egzaminu, jesteś w żałobie albo wpływ choroby Huntingtona na twoje życie zwiększa się. Najistotniejszą rzeczą, jaką należy zapamiętać o zaburzeniach odżywiania jest fakt, że mają one związek z twoją psychiką, choć ty skupiasz się na swoim ciele.

W tym filmie Marthe opowiada o tym, że jej problemy z zaburzeniami odżywiania rozpoczęły się, bo chciała przejąć kontrolę nad tym, jak choroba Huntingtona zmieniła jej życie.

Jak sprawdzić, czy masz zaburzenia odżywiania?

Oto kilka pytań, które należy sobie zadać, aby zbadać swój stosunek do jedzenia i życia.

Jeśli na wiele z tych pytań odpowiedziałeś „tak”, to nie znaczy automatycznie, że masz zaburzenia odżywiania. Nie denerwuj się. Może to być oznaka tego, że powinieneś zastanowić się nad tym, co dzieje się w twojej głowie.

Ludzie mogą „flirtować” z zaburzeniami odżywiania. Często zaczynają się nimi nudzić, dzięki czemu skutki zaburzeń nie są aż tak drastyczne. Ale jeśli jedzenie zaczyna niebezpiecznie mieszać w twoim życiu, stając się jedyną rzeczą o jakiej myślisz, należy zacząć szukać pomocy.

Pokonywanie zaburzeń odżywiania

Bardzo trudno jest wyleczyć się z tego samemu, ale jeśli odmawiasz sobie jakiegoś rodzaju jedzenia albo regularnie opuszczasz posiłki, zaleca się, żebyś spróbował wyznaczyć sobie łatwe do osiągnięcia cele. Na przykład: „Będę jadł węglowodany trzy razy w tygodniu”, albo „Zamierzam jeść trzy posiłki dziennie przez co najmniej pięć dni w tygodniu”. Jeśli osiągniesz takie cele, wówczas będziesz w stanie zrobić duże postępy w dążeniu do pokonania zaburzeń odżywiania. Jednak najprawdopodobniej będziesz potrzebować pomocy i dlatego nie obawiaj się porozmawiać z kimś, albo pójść do lekarza.

Wsparcie w zaburzeniach odżywiania

Zaburzenia odżywiania są uleczalne nawet po wielu latach choroby. Jednak nikt nie może cię zmusić do sięgnięcia po pomoc. Najpierw zaakceptuj fakt, że masz taki problem. Z pewnością dobrym sposobem jest rozmowa z kimś, komu ufasz: bliskim, przyjacielem czy zaufanym dorosłym. HDYO też chętnie cię wysłucha, jeśli chcesz porozmawiać o swoich zaburzeniach odżywiania. Rozmowa to odważny krok, który może bardzo pomóc.

Twój lekarz powinien być w stanie pomóc w zaburzeniach odżywiania i może dodatkowo skierować cię do dietetyka lub psychoterapeuty. Zadbaj o to, bo leczenie i terapia w połączeniu mogą być pomocne w rozpoznaniu przyczyn twoich kłopotów. Terapia zwykle łączy kontrolę dietetyczną z poradnictwem, aby ułatwić leczenie. W każdym przypadku istotne jest znalezienie czynnika, który powoduje zaburzenia w odżywianiu po to, by zatrzymać jego działanie i poprawić twoje samopoczucie.

Nadużywanie narkotyków i alkoholu

Wiele ludzi spożywa alkohol i bierze narkotyki (pamiętaj, że są nimi również leki) i w bardzo niewielkich ilościach zwykle nie ma to negatywnych skutków, ale duże dawki tych substancji mogą być naprawdę niebezpieczne. Czasem ludzie mogą sięgnąć po narkotyki czy alkohol, żeby poczuć się lepiej, zapomnieć o problemach, gdy życie staje się trudne do zniesienia. Ale nadmierne picie albo zażywanie zbyt wielu leków może powodować dodatkowe problemy i trwały uszczerbek na zdrowiu, ale przede wszystkim może doprowadzić do uzależnienia, którego nie da się wyleczyć bez wsparcia.

Dlaczego ludzie zaczynają nadużywać narkotyków i alkoholu?

Istnieje wiele przyczyn, dla których ludzie zaczynają nadużywać narkotyków lub alkoholu. Oto niektóre podawane przez nich powody:

Kiedy picie lub nadużywanie narkotyków może stać się problemem?

Gdy ktoś zbyt dużo pije lub zażywa leki lub narkotyki w zbyt dużych ilościach i nie potrafi przestać, może mieć poważny problem. Substancje takie jak heroina, benzodiazepiny czy alkohol mogą powodować uzależnienie. Jeśli masz bóle, drgawki i pocisz się po odstawieniu tych substancji, możesz przechodzić przez syndrom odstawienia. Skontaktuj się z lokalnym centrum odwykowym w celu uzyskania pomocy, wsparcia i porady.

Chociaż inne narkotyki, takie jak marihuana albo kokaina mogą nie być fizycznie uzależniające, prowadzą do psychologicznego uzależnienia – gdy je odstawisz dochodzisz do wniosku, że jednak nie dasz rady bez nich żyć albo zaczynają pojawiać się u ciebie objawy odstawienia.

Poza fizycznymi i psychologicznymi skutkami należy również wziąć pod uwagę możliwe finansowe i prawne problemy związane z używkami. Utrzymywanie uzależnienia od narkotyków czy alkoholu, niezależnie od kwestii prawnej, może być kosztowne i prowadzić do zadłużenia. Jeśli policja zatrzyma osobę, która ma przy sobie nielegalne substancje, albo znajduje się pod ich wpływem, może wywołać to konsekwencje prawne. Twoje uzależnienie może mieć także wpływ na relacje z bliskimi, kontakty towarzyskie, szkołę i pracę.

Jakie szkody może wyrządzić nadużywanie alkoholu i narkotyków?

Emotional wellbeing

Picie i używanie narkotyków może wpłynąć na to jak myślisz i co czujesz. Oto kilka przykładów tego, jak mogą na ciebie wpłynąć:

Wsparcie

Jeśli podejrzewasz, że możesz być uzależniony od alkoholu lub narkotyków, powinieneś zgłosić się do swojego lekarza. Ma on najlepszy dostęp do ośrodków pomocy i terapii, które mogą ci pomóc. Możesz obawiać się, czy twój lekarz nie ujawni tych informacji, ale lekarze pierwszego kontaktu zwykle mają obowiązek dotrzymania tajemnicy lekarskiej. Upewnij się jaki jest jej zakres, czy będziesz czuł się bezpiecznie szukając u nich porady. Jeśli naprawdę bardzo cię to niepokoi, możesz poprosić o skierowanie do innego lekarza.

Trudna czy nie, rozmowa z lekarzem i głośne przyznanie „Myślę, że mam problem”, to najważniejsza rzecz, jaką możesz zrobić. Nie oznacza to jeszcze, że problem zniknie. Lekarze nie będą osądzać, oni są po to, by ci pomóc.

Jeśli zupełnie nie czujesz się na siłach na rozmowę z lekarzem, istnieją różne instytucje charytatywne w twojej okolicy - i tam też możesz zwrócić się o pomoc. Mogą to być również lokalne centra poradnictwa albo grupy wsparcia, które mogą cię wesprzeć. Ale żeby uzyskać medyczną pomoc w uzależnieniu, musisz zwrócić się do pracownika służby zdrowia po skierowanie.

Gdy już doszło do fizycznego uzależnienia od substancji, należy usunąć ją z ciała przez detoksykację. Odbędzie się to w szpitalu, po to, by proces ten przebiegał stopniowo w bezpieczny dla ciebie sposób. Terapia grupowa i rozmowy indywidualne, w których będziesz później uczestniczył, mają na celu ustalenie przyczyny twojego uzależnienia.

Jeśli zażywasz jakąś substancję w niebezpiecznie wysokiej ilości, ale twoje ciało nie jest od niej uzależnione, z pewnością zostaniesz skierowany do psychologa, pielęgniarki albo psychoterapeuty behawioralnego. Oni pomogą ci znaleźć sposób na zmianę twoich przyzwyczajeń. Zwykle u podstaw uzależnienia leżą przyczyny psychologiczne, którymi należy się zająć.

Wsparcie jest dostępne dla każdego, kto jest zaniepokojony własnym albo czyimś problemem nadużywania narkotyków lub alkoholu. Rozmowa z kimś, kto może pomóc, jak lekarz rodzinny, jest pierwszym krokiem na długiej drodze do wyjścia z uzależnienia. Ludzie z uzależnieniem alkoholowym lub narkotykowym mogą odzyskać kontrolę nad własnym życiem, stawić czoła trudnościom i przełamać nałóg jeśli tylko mają odpowiednie wsparcie i determinację. Jeśli chcesz porozmawiać o nadużywaniu narkotyków lub alkoholu, możesz zawsze skontaktować się z HDYO w celu uzyskania dalszego wsparcia - jesteśmy tu po to, by cię wysłuchać.

Myśli samobójcze

Doświadczanie depresji, smutku czy stresu może w końcu doprowadzić do myśli samobójczych. Mogą być one przerażające i sprawiać, że chory myśli, że jest sam na świecie. Ale uczucie, że chce się zrobić krzywdę sobie samemu jest bardziej powszechne, niż ktokolwiek mógłby podejrzewać. Najważniejsze to zdać sobie sprawę z tego, że nikt z nas nie jest sam i że dostępna jest natychmiastowa pomoc.

Jeśli masz myśli samobójcze, bardzo istotne jest, byś otrzymał pomoc natychmiast. Powinieneś skontaktować się z lekarzem, który zapewne zdiagnozuje przejściową i uleczalną przyczynę twej rozpaczy. Na przykład desperacja, smutek, niska samoocena lub panika wskazują na lęk i depresję. Te symptomy mogą być złagodzone przez leki albo psychoterapię.

Jeśli czujesz, że twoje myśli sięgnęły kryzysowego poziomu, najlepiej będzie jeśli udasz się do najbliższego szpitala na ostry dyżur. Tam zawsze znajdzie się ktoś, kto będzie w stanie ocenić twój stan i ułatwić ci uzyskanie niezbędnej pomocy.

Jeśli w tym momencie nie jesteś w sytuacji kryzysowej, możesz zawsze skontaktować się z HDYO i zapewniamy cię, że będziemy dostępni by cię wysłuchać i pokierować tak, abyś otrzymał dodatkowe wsparcie. Z pewnością w twoim regionie znajdują się organizacje, które dają możliwość otwartej rozmowy o twoich myślach samobójczych. Najistotniejsze jest to, byś uzyskał wsparcie.

Znęcanie się

Znęcanie się nad słabszymi wynika z tego, że jakaś grupa lub osoba czuje się silniejsza od innych. Może do niego dochodzić przez psychiczne albo emocjonalne krzywdzenie, a zazwyczaj oba na raz. Znęcanie się przyjmuje różne formy takie jak: wykluczanie z kręgu towarzyskiego, przemoc na tle rasistowskim lub homofobicznym, wyalienowanie jako „innego”, seksualne wykorzystywanie lub dyskryminacja, wymuszanie pieniędzy lub przedmiotów, fizyczna napaść, prześladowanie ze względu na sytuację rodzinną.

Bullying

Znęcanie się a choroba Huntingtona

Zdarza się, że młodzi ludzie dotknięci chorobą Huntingtona są ofiarami przemocy, bo ktoś w rodzinie cierpiący na chorobę Huntingtona jest postrzegany jako „inny”.

„Znęcano się nade mną w szkole, bo mój tata cierpiał na chorobę Huntingtona. Skutkowało to tym, że moje życie i pobyt w szkole były dla mnie trudne i powodowały jeszcze więcej stresu w i tak już skomplikowanych relacjach rodzinnych. Sytuacja ulegała ciągłemu pogarszaniu, ale nigdy nie zdecydowałem się powiedzieć nikomu, co tak naprawdę się działo, bo byłem przerażony, przez co pozwalałem, by trwało to latami. Z perspektywy czasu żałuję, że nie powiedziałem o tym komuś, żeby spróbować to powstrzymać.” David

Gdy tylko dochodzi do przypadku znęcania, bez względu na to, co było jego powodem, pamiętaj, że znęcanie się nad słabszymi jest złe a dla ofiar dostępne jest wsparcie.

Spraw, by przestali się znęcać

Oto kilka pomysłów na to, co zrobić, żeby inni przestali się nad tobą znęcać:

Wsparcie

Podzielenie się z kimś informacją o tym, że ktoś się nad tobą znęca jest ważnym i odważnym krokiem, który może wydawać się trudny, ale jest konieczny. Porozmawiaj z kimś, komu ufasz, z przyjacielem, członkiem rodziny, zaufanym dorosłym - np. ulubionym nauczycielem albo wychowawcą. Tak jak podkreślaliśmy wcześniej, jeśli nie czujesz się gotowy na konfrontację twarzą w twarz, rozważ rozmowę z HDYO o twoich doświadczeniach ze znęcaniem – jesteśmy tu, aby cię wysłuchać i pomóc.

Jeśli znęcanie odbywa się na terenie szkoły, wiedz, że wiele placówek ma teraz obowiązek przeciwdziałania przemocy, co oznacza, że muszą interweniować, gdy wystąpi przypadek znęcania. Można zawsze zapytać nauczyciela albo godnego zaufania dorosłego o politykę przeciw przemocy i o to, co mogą zrobić w konkretnym przypadku. Niektóre szkoły mogą mieć do tego specjalnie przeszkoloną osobę, która powinna pomóc w rozwiązaniu problemu.

Znęcanie się nad słabszymi jest złe i jako ofiara nie ponosisz za nie winy. Istnieje wsparcie służące temu, by powstrzymać ten rodzaj przemocy, jeśli tylko możesz podjąć pierwszy odważny krok i powiedzieć o tym komuś, to pamiętaj, że HDYO jest tu, aby cię wysłuchać.

Przemoc fizyczna i emocjonalna

W rodzinach dotkniętych chorobą Huntingtona osoba chora może stać się natarczywa lub agresywna z powodu objawów behawioralnych związanych z chorobą. Chory może znęcać się fizycznie lub emocjonalnie nad członkami rodziny, także tymi najmłodszymi. Sytuacja może wydawać się dramatyczna, ale wówczas zawsze należy szukać pomocy ze strony krajowego stowarzyszenia choroby Huntingtona](/eve/local) albo lokalnej opieki społecznej. Trzeba pamiętać, że to choroba kieruje zachowaniem tej osoby, a nie ona sama. Ale nie oznacza to, że powinieneś akceptować takie wybuchy agresji, niezależnie od tego, czy wynikają one ze stanu chorobowego związanego z chorobą Huntingtona, czy są efektem działania osoby zdrowej. Szukaj wsparcia; HDYO może skontaktować cię z osobami, które mogą ci pomóc.

Gdy zdecydujesz się powiedzieć o przemocy, ważne jest, by zachowana została dyskrecja. Często, gdy młoda osoba zgłasza taki przypadek do pracownika służby zdrowia, może on kontaktować się z innymi specjalistami w zależności od polityki ochrony danych. Ta polityka różni się na całym świecie, więc zanim zdecydujesz się porozmawiać ze specjalistą, zapytaj o zakres tajemnicy lekarskiej i upewnij się, że będziesz czuł się bezpiecznie.

HDYO chciałoby podziękować www.thesite.org i www.childline.org.uk za przekazanie informacji na wszystkie powyższe tematy oraz Childline w szczególności za pozwolenie na wykorzystanie niektórych materiałów filmowych.